Hallo Herr Amirkhalili,
 

ich hoffe, ich habe mir die E-Mail-Adresse richtig notiert…

Gestern haben wir ja telefonisch besprochen, dass wir uns mit Frau Schenk verständigt haben, dass wir zum 1. Juni das Mietverhältnis übernehmen.
Für die Zahlung des Mietzinses lasse ich Ihnen hier meine Bankverbindung zukommen:
 
Sparda-Bank West eG, IBAN DE66 4006 0560 0001 7612 00
 
Wir melden uns dann Anfang Juni für einen Termin. Wir würden dann gerne kurz bei Ihnen vorbeischauen, um einen neuen Mietvertrag zu verfassen.
 
Wenn irgendetwas anliegt, melden Sie sich gerne bei uns. Anbei unsere Konktaktdaten:
 
Stephanie und Stephan Renners
Helene-Weigel-Weg 79
48165 Münster
Tel. 0172/9312996 (Stephanie Renners)
02501/4408860

//////////////////////////////

قدیمی ترین سند از محمد ( محمت ) در رویدادنامه Thomas the Presbyter

قدیمی ترین سندی که به محمد اشاره کرده رویدادنامه Thomas the Presbyter است. این سند خبر از جنگی می دهد که در فوریه 634 بین اعراب محمد ( طایی محمت) و بیزانس در نزدیکی غزه اتفاق افتاد. رومی ها فرار می کنند و اعراب 4000 یهودی، مسیحی و سامری را به قتل می رسانند. اعراب تمام منطقه را ویران کردند. اعراب در سال 636 وارد سوریه شدند و ایران را تصرف کردند. اعراب در شهر ماردین ( شرق ترکیه) بسیاری از کشیش ها را به قتل رسانند

In the year 945, indiction 7, on Friday 7 February (634) at the ninth hour, there was a battle between the Romans and the Arabs of Muhammad (tayyaye d-Mhmt) in Palestine twelve miles east of Gaza. The Romans fled, leaving behind the patrician Bryrdn, whom the Arabs killed. Some 4000 poor villagers of Palestine were killed there, Christians, Jews and Samaritans. The Arabs ravaged the whole region. In the year 947 (635—36), indiction 9, the Arabs invaded the whole of Syria and went down to Persia and conquered it. The Arabs climbed the mountain of Mardin and killed many monks there in ( the monasteries of ) Qedar and Bnata ( Bnotho)

ایران ، به نقل از طبری در سال 642 به تصرف اعراب در آمد و نه در سال 636

اسلام شناس امریکایی Robert Hoyland ادعا می کند که برای اولین بار به نام محمد در یک سند غیر اسلامی ( رویدادنامه Thomas the Presbyter ) اشاره شده است و این جنگی که ای رویدادنامه به آن اشاره کرده جنگ داثن در سال 634 است

This is the first explicit reference to Muhammad in a non-Muslim source, and its very precise dating inspires confidence that it ultimately derives from first-hand knowledge. The account is usually identified whit the battle of Dathin, which Muslim historians say took place near Gaza in the Spring of 634

ته نقل از تاریخ نویسان عرب قرن 9 اولین درگیری بین بیزانس و مسلمانان در دهکده داثن ( در نزدیکی غزه ) در سال 634 اتقاق افتاد. اسلام شناس آلمانی Kurt Bangert اشاره می کند که اولین خبر از این درگیری خیلی مختصر بود ، اما اخبار بعدی ( جدید تر ) به طور مفصل و با جرئیات زیاد از این درگیری خبر می دهند. این جنگ با پیروزی مسلمانان بر بیزانس خاتمه یافت. باستان شناسان اسرائیلی Nevo/Kron شک دارند به درستی این اخبار تاریخ نویسان عرب از جنگ داثن. دو باستان شناس اسرائیلی این درگیری را چنین شرح می دهند که عرب ها از پاتریسین ( Patricius ) بیزانس ، نمایند بیزانس در این منطقه، کماکان تقاضای ادامه کمک مالی می کنند. پاتریسین این تقاضای اعراب را , به دلیل نداشتن بودجه ، رد می کند و کشمکش ( درگیری ) بین اعراب و نمایند بیزانس شروع می شود. حنگ دلیرانه اعراب علیه بیزانس در داثن که تاریخ نویسان عرب قرن 9 از آن خبر داده اند در واقع چیزی نبود به حز یک درگیری مالی بین اعراب و نمایند بیزانس در دهکده داثن.

Kurt Bangert اشاره می کند که سوال این است آیا منظوراعراب صحرانشین از محمد آن محمدی است که در مدینه متولد شده ،یا مسیحا ( یهودیان ) مسیحیان که اعراب او را محمت می نامیدند

wäre immernoch zu fragen, ob sich diese Wüstenbewohner auf einen in Mekka geborenen Propheten beriefen oder womöglich auf Messias der ( Juden ) Christen, den sie arab. Mhmt nannten

 

————————————————————

[am 6240, ad 747/8]
Constantine, 8 th year
Marouam, 5 th year
Zacharias, 15 th year
Anastasios, 19 th year
Theophylaktos, 5 th year
In this year a people called the Chorasanite Maurophoroi1 rose up in
the eastern part of Persia against Marouam and the entire clan that had
ruled from the time of Mouamed, the false prophet, down to that same
Marouam, that is the so-called progeny of Oumaia. For while the latter
were busy fighting one another after the murder of Oualid, the sons of
Echim and of Alim2 (as they are called), who were likewise related to the
false prophet, but were fugitives and lived in hiding in the Lesser
Arabia, gathered together under the leadership of Abraim3 and dispatched
a certain freedman of theirs named Aboumouslim4 to some of
the prominent men of Chorasan asking for armed help against
Marouam. These banded together round a certain Chaktaban5 and,
after taking counsel, incited slaves against their own masters and made
great slaughter in one night; equipped with their victims‘ arms, horses,
and money, they became powerful. They were divided into two tribes,
the Kaisinoi and the Imanites.6 Judging the Imanites to be the stronger,
Aboumouslim incited them against the Kaisinoi and, after killing the lat- 425
ter, came to Persia together with Chaktaban. He made war on Ibindara7
and captured all of his men, some 100,000 of them. He then moved
against Ibinoubeira,8 who was encamped with 200,000 men and undid
him also. Then, at the river Zabas, he overtook Marouam, who had
300,000 men, made war on him, and slew an infinite multitude. One
could then see one man chasing a thousand and two men driving ten
thousand, as Scripture says.3 When Marouam had observed that those
men were winning signal victories, he went to Harran and, after crossing
the river, cut the bridge which was made of boats. Taking all the
money, his household, as well as 3,000 servants,9 he fled to Egypt.fa

 

After the death of Abdul-Muttalib the apostle with his uncle Abu Talib, for ( so they allege) the former had confided him to his care because he and Abdullah, the apostle’s father, were brother by same mother, Fatima d. Amr b. Aidh b. abd b. Imran b. Makhzum (121). It was Abu Talib who used to look after the apostle after the death of his granfather and he becam one of his family

 

this year Outhman, the leader of the Arabs, was assassinated by
the inhabitants of Ethribos after he had been emir ten years. N o w discord
prevailed among the Arabs: for those who dwelt in the desert
wanted Ali, the n e p h e w of Ali, Mouamed’s son-in-law, whereas those
who were in Syria and Egypt wanted Mauias.Ila The latter prevailed and
ruled twenty-four years.

In this year Mauias took up arms against Ali. The two of them met in 347
the area of Barbalissos at Kaisarion1 near the Euphrates; and the men
of Mauias, gaining the upper hand, captured the water [supply], while
Ali’s men were reduced to thirst and were deserting. Mauias did not
wish to give battle and obtained victory without any toil

http://hamburg.mfa.ir/index.aspx?fkeyid=&siteid=12&pageid=32451

http://tak.mfa.ir/form/registrationOtp.xhtml

Die vehemente Ablehnung einer Binitäts- oder Trinitätslehre im Koran dient Ohlig als Hinweis, dass der Islam auf einem aramäischen Christentum beruht, das sich strikt gegen eine Dreifaltigkeit Gottes, wie sie in Nicäa beschlossen wurde, ausspricht.[12] Nach der Eroberung der Stadt Hatra im Jahr 241 durch die Sasaniden werden die Bewohner, darunter eben auch Christen, deportiert und unter anderem in Marv angesiedelt. Dort entwickeln sie ihr frühes Christentum weiter, unabhängig von den Beschlüssen von Nicäa. Dort entstehen auch die Anfänge der koranischen Tradition.[13] Schließlich kommen diese koranischen Grundmaterialien nach Westen und werden von dem aus Marv stammenden ʿAbd al-Malik in ein Arabisch, das deutliche Einflüsse einer syro-aramäischen Mischsprache zeigt, übersetzt und zu einem Teil der Staatsdoktrin erhoben.[14] Berichte von muslimischer Seite über die Redaktion des Koran unter ʿUṯmān stammen vornehmlich aus dem
9. Jahrhundert und stellen so für Ohlig keine gesicherte Quelle über die Vorgänge dar. Diese Berichte entstehen nach Ohligs These, um den Koran im Nachhinein als alt und in zeitlicher Nähe zu dem später konstruierten Propheten zu etablieren.[15]

http://hoffmann-julia.de/tag/trinitaet/

 

Für diese Groblokalisierung sprechen viele weitere Einzelheiten, von der Erwähnung von Pflanzen, Früchten und Gärten bis hin zu der durch­gängi­gen Bezeichnung der Christen als na??r? im Koran (Nazarener, Naso­räer?[114]). In einer Inschrift des zoroastrischen Priesters Kartir (letztes Viertel des 3. Jahrhunderts n.Chr.) wird „unter den damals im westiranischen Bereich ansässigen Christen … zwischen griechisch-sprechenden (krestyane) und syrisch-sprechenden (nasraye) Gemeinden“ unterschieden.[115] Diese (Selbst-?) Bezeichnung der syrischen Christen als nasraye, im Koran na??r?, im Unterschied zu den griechischen Christen (krestyane, von griechisch christianoi), scheint im Umfeld des Koran die vorherrschende Namens­gebung gewesen zu sein. Griechisch und syrisch sprechenden Gemeinden wurde auf der Synode von 410 in Seleukia-Ktesiphon zu einer großen ost­syrischen Kirche vereinigt, so dass es z.Zt. der Entstehung des Koran, vor allem im Osten, wohl vorwiegend das Christentum der na??r? gab.

Ohlig: Von Bagdad nach Merw

————————————————-

Als einer der ersten Autoren, der auf die Invasion der Araber reagiert hat und überliefert ist, beschreibt Maximus der Bekenner (580-662) die Ge-schehnisse von Alexandria aus in einem Brief an Petros Illustrios, verfasst zwischen 634 und 640, und sieht in den Ereignissen ein Zeichen Gottes und die Bestrafung der Christenheit für die begangenen Sünden: And especially when […] nature herself teaches us to take refuge in God, when she uses the present dire circumstances as a symbol. For what could be more dire than the present evils now encompassing the civilized world? […] To see a barbarous nation of the desert overrun-ning another land as if it were their own! To see our civilization [politeia] laid waste by wild and untamed beasts who have merely the shape of a human form! […] For we have not conducted ourselves in a manner worthy of the Gospel of Christ […] We have all acted like wild beasts towards another, ignorant of the grace of God`s love for humans, and the mystery of the sufferings of the God who became flesh for our sakes.

Maximus erwähnt im Text nichts von einer neuen Religion, die die Triebkraft dieser Expansion wäre, vielmehr ist er bestürzt von der schnellen Expansion durch die aggressiven Truppen aus der Wüste. Das Volk der Wüste wird von ihm nicht näher beschrieben und lässt Spielraum für verschiedene Interpretati-onen, wahrscheinlich ist aber, dass es sich dabei um die arabischen Stämme

2 – Sophronius, Patriarch von Jerusalem 634-637 (638) und enger Freund des Maximus Confessor, beklagt sich in seiner Weihnachtspredigt von 634160, dass es den Christen nicht möglich sei, an Weihnachten wie gewohnt die Pro-zession zur Geburtskirche in Bethlehem durchführen zu können, da „gottlose Sarazenen“ die sichere Reise verhindern würden.161 Er charakterisiert die Angreifer als Sarazenen, eine Bezeichnung die bereits ab dem 4. Jahrhundert für einige arabische Stämme überliefert ist, er erwähnt aber weder einen Pro-pheten Muhammad noch einen religiösen Impuls, der für die Landnahmen bzw. die unsicheren Zustände verantwortlich wäre.162 Ähnlich wie Maximus sieht Sophronius die Ursachen im Fehlverhalten der Christen begründet. If then we do the will of our Father, and constantly maintain the Or-thodox faith and truth, we will easily remove the Ismaelite sword, and turn aside the Saracen dagger, and break the Hagarene bow, and see holy Bethlehem, long unseen.163Sophronius gibt also ebenfalls der inneren Zerstrittenheit und der Abweichung vom christlich-orthodoxen Glauben die Schuld an den augenblicklichen Miss-ständen im Lande und sieht die Lösung der prekären Lage in der Rückkehr zur Einheit im Sinne der Beschlüsse von Chalcedon.164 Zwei weitere Texte des Sophronius sind erhalten, in denen er die arabischen Bedrohungen und die damit einhergehenden Gräueltaten beschreibt.165Why are the troops of the Saracens attacking us? […] Why have the churches been pulled down? Why is the cross mocked? Why is Christ […] blasphemed by the pagan mouths[?] That is why the vengeful and God-hating Saracens, the abomination of desolution clearly fore-told to us by the prophets, overrun the places which are not allowed to them, plunder the cities, devastate fields, burn down villages, set on fire the holy churches, overturn the sacred monasteries, oppose the Byzantine armies arrayed against them, and in fighting raise up the trophies [of war] and add victory to victory.166Alle drei Texte haben gemein, dass kein Hinweis auf eine neue Religion oder gar die beginnende Auseinandersetzung mit deren Glaubensinhalten zu finden ist, was den Schluss nahelegt, dass eine solche noch nicht vorhanden ist bzw. nicht als Bedrohung für die eigene Religion empfunden wird.167


Dieses chronologische Rahmenwerk beruht auf der Auswertung zweier Chroniken, die zum einen im 12. Jahrhundert durch Michael dem Syrer und zum anderen durch einen anonymen Chronisten im Jahr 1234 angefertigt wurden

https://uni-tuebingen.de/en/faculties/faculty-of-humanities/departments/aoi/oriental-and-islamic-studies/fint/muenze-des-monats/#c823221

 

Von höchstem Interesse für das Verständnis dieser islamischen Gnosis ist nun die Frage, ob eine historische Gestalt ʿAlī in einem Umfeld älterer gnostischer Vorstellungen Anlaß zu einem Wiederaufleben gnostischer Mythen unter Einbeziehung des geschichtlichen ʿAlī gab (wovon z.B. Halm stillschweigend auszugehen scheint), oder ob nicht eher ʿAlī aus einem gnostischen Glaubenszusammenhang heraus als natürliche Person histo­risiert wurde, ohne daß es jemals einen geschichtlichen ʿAlī gegeben hätte. Im Folgenden soll dargelegt werden, dass die Verehrung ʿAlīs als gnostische Gottheit das Ursprüngliche war, und dass die Überlieferung von einem als geschichtliche Gestalt gedachten ʿAlī in der Traditionsliteratur, und damit auch die Tradition der schiitischen ʿAlī-Verehrung im Rahmen des isla­mi­schen Weltbildes, wie es sich im Laufe der abbasidischen Herrschaft hera

  1. Im Jahre 128 (745/746) wurden in Merw Silbermünzen mit der Aufschrift „Āl Kirmānī ibn ʿAlī” geprägt. Dies sind die „Leute aus Kirmān vom ʿAlī” oder „die ʿAlī-Anhänger aus Kirmān”. Die Prägung fällt in die unruhige Zeit nach dem Tode Hišāms (TL 724-743)[44]. Münzen dieses Typs wurden erstmals im Jahre 127 (744/745) im Gebiet von Isfahan (Jayy) geprägt, 128 auch in anderen Städten des iranischen Hochlandes und Khuzistans: al-Taymara, al-Rayy, Rām-Hurmuz und Istakr. Popp deutet dies als Spuren eines Aufstandes, der mit der Besetzung von Merw einen Höhepunkt erreichte[45].

Es ist wahrscheinlich

 

 

این واژه ، به زبان آلمانی

 

 

naturwüchsig ، از مارکس است و این معنی را می دهد که سیستم سرمایه داری یک پدیده طبیعی نیست ( مانند چهارفصل )، این سیستم را انسان ها خود ساختند و خود انسان ها نیز می توانند آنرا تغییر دهند. حال به نظر بیشتر ایرانیان سیستم حکومت آیت الئه ای نیز یک رشد طبیعی ( naturally grown) است و انسان ها در به وجود آمدن آن آن نقشی نداشتند، اما ما فراموش کردیم که این حکومت آخوندی را خود ما پدید آوردیم، به قدرت رساندیم و خود ما نیز می توانیم آنرا تغییر دهیم : این سیستم naturwüchsig نیست

https://ahadithstudies.files.wordpress.com/2013/02/crone-gods-caliph.pdf

 (Pyrrhic victory) پیروزی پیروس

. این اصطلاح برگرفته از نام پیروس، سردار معروف یونانی است که در اوایل قرن سوم پیش از میلاد به روم حمله کرد و پس از تحمل تلفات بی‌شمار آن را شکست داد. اما پیروس قبل از حمله به ایتالیا از غیبگو معبد دلفی این سوال را  می کند که آیا او در این جنگ پیروز خواهد شد یا نه ؟ غیبگو دلفی این جواب را به پیروس می دهد (روایت لاتین )

Aio te, Aeacida, Romanos vincere posse

این گفته غیبگو دو معنی متفاوت می دهد: 1 – پیروس پیروز می شود و 2 – پیروس شکست می

حال اسلام شناس هلندی هانس یانزن ( Hans Jansen) ادعا می کند که نویسندگان سور 30 ، آیه 3 (سوره روم ) این گفته غیبگو معبد دلفی را رونویسی کردند. سوره 30، آیه 3 :

در نزدیک ترین سرزمین (خود به حجاز که نواحی شام است)، و آنان پس از مغلوب شدنشان به زودی پیروز خواهند شد“

در این آیه معلوم نیست “ آنان“ کی هستند: روم مغلوب می شود یا ، یا ساسانیان

  • „Ich sage, Ajakide, du kannst die Römer besiegen.“[WQ]Annalium VI, 174; Worte der delphischen Phythia zu Pyrrhus vor dem Pyrrhischen Krieg 280-275 v.Chr.
Alternativ: „Ich sage, Ajakide, die Römer können dich besiegen.“[WQ](beide Übersetzungen sind korrekt, obwohl sie das Gegenteil besagen)

تورج دریایی و ادمه سنت ترجمه دلبخوایی اسناد تاریخی

به نقل از پژهشگران اسلام قدیمی ترین سندی که از اسلام نام برده خبری است از یوحنا نقیوسی ( John of Nikiu)، کشیش مصری. این کشیش مصری خبر می دهد که “ خیلی از مسیحی ها دین خود را ترک کردند و دین محمد، دشمن خدا، را پذیرفتند. مسیحیان به دین نفرت انگیز یک حیوان ایمان آوردند. آنها گول محمد بت پرست را خوردند و علیه مسیحیان جنگیدند. یکی از آنها دین اسلام را پذیرفت و مسیحیان را تعقیب کرد“:

And now many of the Egyptians who hat been false Christians denied the holy orthodox faith and lifegiving baptism, and embraced the religion of the Moslem, the enemies of God, and accepted the detestable doctrine of the beast, this is ,Mohammed, and they erred together with those idolaters, and took arms in their hand and fought against the Christians. And one of them … embraced the faith of Islam … and persecuted the Christians

اما اشکال اینجا است که ما نسخه اصلی یوحنا نقیوسی را در دست نداریم و این خبر به زبان اتیوپی در سال 1602 از یک رونوشت عربی برداشت شده، اما نسخه اصلی، با توجه به بررسی متن، به زبان یونانی بوده

The text as we have it is in Ethiopic, and the manuscript itself records that it is a translation made in 1602 from an Arabic version. Textual analysis of the form of names and transliteration of some other word, reveals that orginal was probably written in Greek, with possibly some part in Coptic

حال دو باستان شناس اسرائیلی Yehuda D. Nevo and Judith Koren شک دارند که در متن اصلی از یوحنا نقیوسی واژه های مسلمان و اسلام نوشته شده باشد، چون این نسخه ای که امروز ما در دست داریم یک ترجمه است. اینجا مترجم واژه عرب را به مسلمان ترجمه کرده و دین اعراب را به اسلام. این دو باستان شناس ادامه می دهند که پژوهشگران امروز نیز همین شیوه را در ترجمه اسناد سوری به کار می گیرند (  ترجمه عرب به مسلمان)

modern scholars tend to do the same when translating Syriac texts today

همچنین به نقل از این دویاستان شناس واژه های “ مذهب مسلمانان“، „دشمن خدا “ ، „آموزش نفرت انگیز محمد“ ، „ایمان به اسلام“ ، و “ بت پرستان“ که در خبر یوحنا نیقوسی آمده نمی توانند از اواخر قرن 7 باشند . واژه مسلمان در اینجا یک ترجمه به عربی است و نه اصل واژه در خبر یوحنا نقیوسی :

Similarly, the use of the term „the religion of Muslim, the enemies of God,“ „the detestable doctrine of … Mohammed,““ the faith of Islam, “ and “ these idolators,“ all together and referring to the same religion, cannot be late 7th century. ،The terms Muslim and „Islam“ were not yet used by the Arabs themselves, let alone by onlookers. As  stated “ the faith of Islam“ cannot be John’s since the use as a name for the  religion had not yet been introduced by the Arabs themselves. The term “ Muslim“ must also be a resultat of the Arabic translation.
 
نه فقط مترجمان قرون وسطا بلکه گژوهشگران مدرن نیز از این شیوه ترجمه قرون وسطای استفاده می کنند .
تورج دریایی، تاریخ نویس مقیم امریکا، در کتاب خود  “ اوج و سقوط ساسانیان “ نیز واژه „ارتش اسماعیل“ ( ارتش اعراب ) در نسخه اصلی را به اعراب مسلمان ترجمه می کند:

دریایی در صفحه  37 به جنگ قادسیه اشاره می کند که در سال 636 ساسانیان به فرماندهی رستم از اعراب مسلمان شکست خوردند و تیسفون سقوط می کند :

   In 636 CE at the Battle of Qadisiyya the Sasanians under the leadership of Rustam were defeated and the capital, Ctesiphon, fell to the Arab Muslims

دریایی برای تایید نظریه خود به تاریخ نویس ارمنی قرن 7 ، به سبئوس (Sebeos ) ارجاع می دهد : 

The Armenian History attributed to Sebeos I

 اما سبئوس، منبع خبری دریایی، نه اشاره ای به قادسیه کرده است و نه از اعراب مسلمان نام برده است: سبئوس به ارتش اسماعیل اشاره می کند و نه به اعراب مسلمان :

Then the army of Ismael, which had gathered in the regions of the east, went and besieged Ctesiphon  

و جنگی که سبئوس به آن اشاره کرده در محل حیره بوده و نه در قادسیه

the village called Hert,ichan

 

 

 

 

اسامی پیغمبران در قران:
قران فقط چهار بار از محمد نام برده است، در مقایسه

„رسول الئه“ حدود 300 بار، „نبی“ 43 بار، „ابراهیم“ 79 بار، „موسی“ 136 بار، „هارون“ 20 بار، „عیسی“ 24 بار، „مریم“ 34 بار، „آدم “ 25 بار، „نوح“ 33 بار و „فرعون“ 74 بار

قران هیچ اطلاعی از زندگی شخصی محمد در این چهار آِیه که از او نام برده نداده است، نه از خانواده محمد ، نه از نسب نامه و نه از عمل کرد پیغمبر

moreover, no personal information accompanies the four occurrences of the word muhammad: no mention of his family, his pedigree,or even his deeds,

به همین علت واژه محمد در قران نمی تواند اسم یک شخص باشد، بلکه یک لقب ، یا یک صفت است به معنی „برگزیده خدا ، خواهان خدا „

so that it make as much sense to read the word as an epithet, “ the one chosen/desired (by God), as to read it as a name.

محمد در قران یک شخص مشخصی نیست که خانواده ای، قبیله ای و یا مکان تولدی داشته باشد

„Muhammad“ is not linked here to a particular man, with a family, birthplace, triebe, etc.

گمنامی محمد به شدت در مغایرت است با پیغمبران دیگری در قران که برای مردم فرستاده شده اند:

Muhammad ’s anonymity contrasts strongly with the Quran’s emphasis on the kinship affiliation of prophets with the peoples to whom they were sent: (1)

 مانند نوح و قومش در سوره 7، آیه 59 :

همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم پس گفت اى قوم من خدا را بپرستيد كه براى شما معبودى جز او نيست من از عذاب روزى سترگ بر شما بيمناكم“ ( سوره 7 ، آیه 59)
و نوح به قومش می گوید:

همچنین سوره 5، آیه 75 اشاره می کند به مسیح، به مریم، مادر مسیح ، به راستگویی مریم و همچنین به غذا خوردن مسیح و مریم:

مسيح پسر مريم جز پيامبرى نبود كه پيش از او [نيز] پيامبرانى آمده بودند و مادرش زنى بسيار راستگو بود هر دو غذا مى ‏خوردند بنگر چگونه آيات [خود] را براى آنان توضيح مى‏ دهيم سپس ببين چگونه [از حقيقت] دور مى‏ افتند (5،75)

چنین اطلاعاتی که قران از نوح و مسیج داده است از محمد در چهار سوره ی که از او نام برده شده نمی دهد. به طور مثال در این سوره :

و محمد جز فرستاده‏ اى كه پيش از او [هم] پيامبرانى [آمده و] گذشتند نيست آيا اگر او بميرد يا كشته شود از عقيده خود برمى‏ گرديد و هر كس از عقيده خود بازگردد هرگز هيچ زيانى به خدا نمى ‏رساند و به زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏ دهد (3،144)

یا در سوره:

محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست (33،40)

و در این سوره :

و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرويده‏ اند [كه] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است [خدا نيز] بديهايشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشيد (2 , 47)

و اینجا:
محمد [ص] پيامبر خداست و كسانى كه با اويند بر كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند آنان را در ركوع و سجود مى ‏بينى فضل و خشنودى خدا را خواستارند علامت [مشخصه] آنان بر اثر سجود در چهره ‏هايشان است اين صفت ايشان است در تورات و مثل آنها در انجيل چون كشته‏ اى است كه جوانه خود برآورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقه ‏هاى خود بايستد و دهقانان را به شگفت آورد تا از [انبوهى] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد خدا به كسانى از آنان
كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده‏ است (29, 48)

به نقل از دو باستان شناس اسرائیلی Yehuda D. Nevo and Judith Korenسوره 48 ( سوره الفتح ) در قرن 9 ، بعد از انتشار زندگی نامه محمد، به قران اضافه شده

these considerations, then, date this surah to any time from the early 2nd/8th century on.

اما به نقل از مذهب شناس آلمانی کارل هاینس اولیگ واژه محمد در آیه های:
(S. 3,144; S. 47, 2; S. 48,29)
صفت هستند و فقط آیه 33،40 : (محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست ) به محمد به عنوان پیغمبر اشاره می کند.

1 – Yehuda D. Nevo and Judith Koren, Crossroads to Islam, The Origins of the Arab Religion and the Arab State,New York 2003, P. 265

 
 
—————————————————-
 قران فقط چهار بار از محمد نام برده است، برای مقایسه:
         „رسول الئه“  حدود 300 بار، „نبی“ 43 بار، „ابراهیم“ 79 بار، „موسی“ 136 بار، „هارون“ 20 بار، „عیسی“ 24 بار، „مریم“ 34 بار، „آدم “ 25  بار، „نوح“ 33 بار و „فرعون“ 74 بار
قران هیچ اطلاع شخصی از زندگی محمد در این چهار دفعه که از او نام برده است نداده است، نه از خانواده محمد ، نه از نسب نامه و نه از عمل کرد
moreover, no personal information accompanies the four occurrences of the word muhammad: no mention of his family, his pedigree,or even his deeds,
 
به همین علت واژه محمد در قران نمی تواند اسم یک شخص باشد، بلکه یک لقب ، یا یک صفت است به معنی „برگزیده خدا ، خواهان خدا “ 
so that it makeas much sense to read the word as anepithet, “ the one chosen/desired (by God), as to read it as a name.
 
گمنامی محمد به شدت در مغایرت است با پیغمبرانی که قران از آنها برده و برای مردم فرستاده شده اند : 
Muhammad ’s anonymity contrasts strongly with the Quran’s emphasis on the kinship affiliation of prophets with the peoples to whom they were sent:
 
„همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم پس گفت اى قوم من خدا را بپرستيد كه براى شما معبودى جز او نيست من از عذاب روزى سترگ بر شما بيمناكم“ (  سوره 7 ، آیه 59)
و نوع به قومش می گوید:
آيا تعجب كرديد كه بر مردى از خودتان پندى از جانب پروردگارتان براى شما آمده تا شما را بيم دهد و تا شما پرهيزگارى كنيد و باشد كه مورد رحمت قرار گيريد (سوره 7، آیه 63 )
 
 
 
و محمد جز فرستاده‏ اى كه پيش از او [هم] پيامبرانى [آمده و] گذشتند نيست آيا اگر او بميرد يا كشته شود از عقيده خود برمى‏ گرديد و هر كس از عقيده خود بازگردد هرگز هيچ زيانى به خدا نمى ‏رساند و به زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏ دهد (3،144)
مقایسه با این آیه
مسيح پسر مريم جز پيامبرى نبود كه پيش از او [نيز] پيامبرانى آمده بودند و مادرش زنى بسيار راستگو بود هر دو غذا مى ‏خوردند بنگر چگونه آيات [خود] را براى آنان توضيح مى‏ دهيم سپس ببين چگونه [از حقيقت] دور مى‏ افتند (5،۷۵)
 
محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست (33،40)
و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرويده‏ اند [كه] آن خود حق [و] از
 
جانب پروردگارشان است [خدا نيز] بديهايشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشيد (47،2)
 
اوست كسى كه پيامبر خود را به [قصد] هدايت با آيين درست روانه ساخت تا آن را بر تمام اديان پيروز گرداند و گواه‏ بودن خدا كفايت مى ‏كند (48،29)
 
 
محمد [ص] پيامبر خداست و كسانى كه با اويند بر كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند آنان را در ركوع و سجود مى ‏بينى فضل و خشنودى خدا را خواستارند علامت [مشخصه] آنان بر اثر سجود در چهره ‏هايشان است اين صفت ايشان است در تورات و مثل آنها در انجيل چون كشته‏ اى است كه جوانه خود برآورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقه ‏هاى خود بايستد و دهقانان را به شگفت آورد تا از [انبوهى] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد خدا به كسانى از آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده‏ است (48,29)
————————————
 
1 – we interpret  Muhammad’s  anonymity as  a sign that that three of the four reference to him entered the scriptural material before the Prophet had been provided with a biography, and very probably before the term Muhammad hat been interpreted as the prophet’s name;  the fourth reference we consider to be more probably a later addition.
 
The firdt occurrence of Muhammad  in the Quran, according to the canoized order of the surahs, is,Q.3:144:
و محمد جز فرستاده‏ اى كه پيش از او [هم] پيامبرانى [آمده و] گذشتند نيست آيا اگر او بميرد يا كشته شود از عقيده خود برمى‏ گرديد و هر كس از عقيده خود بازگردد هرگز هيچ زيانى به خدا نمى ‏رساند و به زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏ دهد (3,144)
With this we may compare Q.5:75
مسيح پسر مريم جز پيامبرى نبود كه پيش از او [نيز] پيامبرانى آمده بودند و مادرش زنى بسيار راستگو بود هر دو غذا مى ‏خوردند بنگر چگونه آيات [خود] را براى آنان توضيح مى‏ دهيم سپس ببين چگونه [از حقيقت] دور مى‏ افتند (5,75)
 
Muhammad and Jesus are both portrayed in the familiar subordinationist termes derived from the Judeo-Christianity. But the main point to note is Muhammad’s anonymity, in contrast to Jesus who is linked to his family, both here and elsewhere in the Quran „the Chosen one is nothing but a messenger“ ( and mortal, not part of the Divinity)
The term Muhammad next occurs in Q. 33:40
محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست
(33,40)
and in Q.47:2:
و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرويده‏ اند [كه] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است [خدا نيز] بديهايشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشيد  ( 47, 2)
 
Again, „Muhammad“ is not linked here to a particular man, with a family,  birthplace, triebe, etc. The word could equally well be an attribute: “ the desired/ Chosen One“ – i.e., he whom God desired as His messenger.
The fourth and last Quranic reference to Muhammad is in Q.48, al -fath. a short surah whose twenty -nine verses are rich in suggestive locution, We consider this surah to have entered the Quranic material later than those discussed above, for the following reasons:
It contains two “ official“ pronouncements: one introduced on coins in 77 A.H. ( and which also occurs in two other places in the Quran
 
اوست كسى كه پيامبر خود را به [قصد] هدايت با آيين درست روانه ساخت تا آن را بر تمام اديان پيروز گرداند و گواه‏ بودن خدا كفايت مى ‏كند (48،28)
; and the other, , immediately following it, which was introduced on coins in 71 A.H.: Muhammad rasul Allah: Muhammad is the Messenger of God ( Q.48:29).
 
This suggests that it was formulated in an “ official“ environment.. The same section continues
محمد [ص] پيامبر خداست و كسانى كه با اويند بر كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند آنان را در ركوع و سجود مى ‏بينى فضل و خشنودى خدا را خواستارند علامت [مشخصه] آنان بر اثر سجود در چهره ‏هايشان است اين صفت ايشان است در تورات و مثل آنها در انجيل چون كشته‏ اى است كه جوانه خود برآورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقه ‏هاى خود بايستد و دهقانان را به شگفت آورد تا از [انبوهى] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد خدا به كسانى از آنان
كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده‏ است (29،48)
and those with him are hard against the unbelieversand love each other  (Q.48:29). we see this , too, as an official pronouncement  regarding the behavior expected of believers: to love other believers and act with intransigence against unbelievers. This attitude was not typical of the official faith before al – Walid, as we shall see in the next chapter. these considerations, then, date this surah to any time from the early 2nd/8th century on.
 
It includes the only references in the whole Quran to Mecca ( Q 48 ,24)
و اوست همان كسى كه در دل مكه پس از پيروزكردن شما بر آنان دستهاى آنها را از شما و دستهاى شما را از ايشان كوتاه گردانيد و خدا به آنچه مى ‏كنيد همواره بيناست (۲۴)
and to the Arabians ( Q 48,11)
برجاى‏ ماندگان باديه‏ نشين به زودى به تو خواهند گفت اموال ما و كسانمان ما را گرفتار كردند براى ما آمرزش بخواه چيزى را كه در دلهايشان نيست بر زبان خويش مى ‏رانند بگو اگر خدا بخواهد به شما زيانى يا سودى برساند چه كسى در
برابر او براى شما اختيار چيزى را دارد بلكه [اين] خداست كه به آنچه مى ‏كنيد همواره آگاه است (11)
This indicates that it was formulated in different circumstances from most of the Quran; and these references date it, in our opinion, to the time during which the Sirah was composed or later, i.e., mid to late 2nd/8th century. One cannot tell whether Muhammad is here intended as a proper name or an epithet, but given the  general tone of the proclamation, and the probable late date of this surah, we consider the from to be more likely
——————————————
 
Drei Erwähnungen von muhammad (S. 3,144; S. 47, 2; S. 48,29) sind mit großer Wahrscheinlichkeit, bei bleibenden Randunsicherheiten auf Grund der Kargheit der Texte, auf Jesus zu beziehen. Nur wenn sie von der Literatur des 9. Jahrhunderts her gelesen werden, können sie als Hinweise auf den arabischen Propheten aufgefasst werden. Nur einmal (S. 33,40) ist eindeutig der arabische Prophet gemeint, der als historische Gestalt angenommen, wenn auch nicht beschrieben wird; Mohammed ist an dieser Stelle sein Name.
———————————————–
1 – و محمد جز فرستاده‏ اى كه پيش از او [هم] پيامبرانى [آمده و] گذشتند نيست آيا اگر او بميرد يا كشته شود از عقيده خود برمى‏ گرديد و هر كس از عقيده خود بازگردد هرگز هيچ زيانى به خدا نمى ‏رساند و به زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏ دهد (3,144)
 
2 – و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرويده‏ اند [كه] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است [خدا نيز] بديهايشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشيد  (2 , 47)
 
3 – محمد [ص] پيامبر خداست و كسانى كه با اويند بر كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند آنان را در ركوع و سجود مى ‏بينى فضل و خشنودى خدا را خواستارند علامت [مشخصه] آنان بر اثر سجود در چهره ‏هايشان است اين صفت ايشان است در تورات و مثل آنها در انجيل چون كشته‏ اى است كه جوانه خود برآورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقه ‏هاى خود بايستد و دهقانان را به شگفت آورد تا از [انبوهى] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد خدا به كسانى از آنان
كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏ اند آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده‏ است (29،, 48)
 
4 – محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولى فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خدا همواره بر هر چيزى داناست
(33,40)
 
 
——————————————
 
The date on the coin was written in Pehlavi, and we are not competent to offer an opinion regarding its transcription or translation as 66. But assuming that the reading is accurate, we consider that for the reason given above,, the era mus be Y.E., corresponding to 78 A.H.. This date accords much better with the history of the area in 60s -70s A.H., and with all the other evidence, numismatic and epigraphic, pointing to ca. 70 as the date of adoption of Mohammadanismus by the ruler(s) of the Arab polity.
One other coin bear a problematic date ( and it too , as it happens, was minted at Bisapur). It was issued by the Umayyad governor Ubaydullah bn Ziyad ( gov. 53 -76 A.H. and is dated 53. Since Ibn Ziyad held office for a long time this could be either 53 A.H. or 53 Y.E. = 65 A.H.. We consider it to be almost certainly from 53 A.H. Firstly, this s in the “ main sequence of Sufyani coins, whereas no other Sufyani coins at all were minted by any governor in this entire area after 64 A.H., so that the date of Y.E. 53/65 A.H. is inherently most unlikely. Even more to the point, although Ubavdullah was officially governor till his death in 67 A.H., he was in fact driven out of the province of Iraq into Syria by popular opposition in 64 A.H., after the death of caliph Yazid. It is therefore very problematic to date a coin issued by him to 65 A.H.
————————————-
moreover no personal information accompanies the four occurrences of the word muhammad: no mention of this family, his pedigree or even his deeds, so that it makes as much sense to read the word as an epithet, “ the one chosen/desired ( by God),“ as to read  it as a name. Muhammad’s anonaymity contrasts strongly with the Quran’s emphasis on the kinship affiliation of prophets with the peoples to whom they were sent: “ We sent Noah unto his people ( Q.7:59) – and Noah specifically tells them:
——————————-
 
As is well know, in the Quran the word Muhammad , referring to the prophet , occurs only four time. for comparison rasul allah in its various forms ( rasul, rasuluhu, rasul, etc) occurs no less than 300 tims
 
The first occurence of Muhammad in the Quran, according to the canonized order of the surahs , is Q 3:144
Muhammad and Jesus are both portrayed in the familiar subordinationist termes derived from the Judeo-Christianity. But the main point to note is Muhammad’s anonymity, in contrast to Jesus who is linked to his family, both here and elsewhere in the Quran „the Chosen one is nothing but a messenger“ ( and mortal, not part of the Divinity)
——————————
 
 
Bereits im Jahr 26 nach den Arabern prägt der Emir S?lim bn Ziy?d Münzen in Darab?ird, der ehemaligen sassanidischen Residenz in der Persis. Sein Verwandter ?Ubayd Allah bn Ziy?d prägt in diesem Jahr in Zarandsch. Im Jahr 41 prägte Ziy?d bn Ab? Sufy?n in Darab?ird.80
———————————-
https://www.sparkasse-muensterland-ost.de/de/home/onlinebanking/e_postfach.html?n=true
 
 
سنگ نبشته پل فسطاط که به دستور عبد العزیز مروان در سال 69 ( 688 – 689 ) ساخته شد
„خدایا تبرک کن مشکلات او را، تقویت کن حکمفرمایی او را، آنطور که خود درست می دانی، و خوشحال کن او و محیط او را، آمین، سعد ابو عثمان به عهده گرفت کار های ساختمانی راو عبد ال رحمان اینجا نوشت در سال 69
O God, bless him in his affairs, strengthen his rule as You see fit and cheer him himself and his entourage, amīn. Saʿd Abu ʿUthmān undertook the building of it, and ʿAbd al-Raḥmān wrote [this] in Ṣafar of the year sixty-nine.
////////////////

From the prior to 71 A.H. ( 690) we possess religious texts , such as supplications, and commemorative texts with some religious content, such as Muawiyah’s dam inscription near Ta’if of 58 A.H. ( 678)or the similar text of Abd al Aziz, governor of Egypt, on a bridge at Fustat in Egypt dated 69 A.H. (688-89) , as many dated coins. They exhibit the same traits of Indeterminate Monotheism as the popular desert inscriptions from the same period, and provide little evidence that any such thing as a state religion existed when they were written. Neither Muhammad himself, nor any Mohammadedan phrases or formulae, appear in any official pronouncement -document, insciption, or coin – dated prior to 71/691

Non of the elements listed above occurs in Arab monotheistic inscription of the Sufyani period. From the prior to 71 A.H. we possess religious texts , such as supplications, and commemorative texts with some religious content, such as Muawiyah’s dam inscription near Ta’if of 58 A.H.

———————————-

Neither Muhammad himself, nor any Mohammad phrases or for formulae, appear in any official pronouncement – document, inscription, or coin – dated prior to 71/691
This bridge was commissioned by the governor ʿAbd al-ʿAzīz ibn Marwān. O God, bless him in his affairs, strengthen his rule as You see fit and cheer him himself and his entourage, amīn. Saʿd Abu ʿUthmān undertook the building of it, and ʿAbd al-Raḥmān wrote [this] in Ṣafar of the year sixty-nine.
The absence of any religious element, not even a Hijri date, make it likely that this inscription has been accurately transmitted.

In the end , I think any estimation of the efficacy of hadith criticism as a means for authenicating hadith must turn on the question of wheter there were any authentic hadith at all. if there were, it must be granted that the critics devised the best possible means identifying them…. If, however, there never were any authentic hadith the efforts of the critics were foredoomed to failure through no fault of their own

—————————————–

The earliest use of the term “ Muslim“ occurs at the end of the Chronicle of the Coptic bishop , John of Nikiu, written in Egypt in the 70/960

And now many of the Egyptians who hat been false Christians denied the holy orthodox faith and lifegiving baptism, and embraced the religion of the Moslem, the enemies of God, and accepted the detestable doctrine of the beast, this is ,Mohammed, and they erred together with those idolaters, and took arms in their hand and fought against the Christians. And one of them … embraced the faith of Islam … and persecuted the Christians

kaegi accepts this as proof that “ as far as he [ i.e., John] was concerned, Islam was indeed a new religion, and a hateful one, and not at all another heresy

The problem here is that we have inherited John of Nikiu’s Chronicle in such an indirect from that it is difficult to rely on it all for an account of the Arab conquest. let alone to base any theory on it precise use of terms. The text as we have it is in Ethiopic, and the manuscript itself records that it is a translation made in 1602 from an Arabic version

Textual analysis of the form of names and transliteration of some other word, reveals that orginal was probably written in Greek, with possibly some part in Coptic

The Official Faith it almost certainly did not have then the meaning it later acquired, i.e. , as an official term for the Arabs religion. The term „Muslim“ is later still: it does not appear in any pre-Abbasid Arabic texts, including official inscriptions, popular graffiti, coins, and protocols.

——————————————————–

Jacob of Edessa (d. ca 89/708), in an undated letter whose main purpose is to prove the Davidic descent of Mary, notes

That the Messiah is of David descent, everyone professes, the Jew, the Mahgraye and the Christians….the Mahgraye too, though they do not wish to say that this true Messiah, who came and is acknowledged by the Christians, is God and the Son of God, they nevertheless confess firmly that he is the true Messiah who was to come….. [O]n this they have no dispute with us, but rather with the Jews ….[But] they do not assent to call the Messiah God or Son of God.

This Judeo-Christian view of Jesus was obviously well-established in Arab monotheism; we consider it to the earliest core of the new Arab religion

The phrase “ the detestable doctrine of… Mohammed“ mayvery possibly be in the original , since at the time of writing , Muhammad hat already been proclaimed in the Dome of the Rock.

——————————————–

But the historicity of the four first caliphs is highly suspect, and the commanders are placed within an impossible historical framework – the unified conquest commanded from the Hijaz – so that we can make little history out of the occurrence of names in the Muslim sources 

The sassanian monarchs dated their coins from the year of their succession, not by reference to an external era; Xusrau’s own issues therefore bear dates from 1 to 39. The Arab imitations of Xusrau’s coins , which still bear his name, are dated from 21 to 50, and it is not always clear to which era the date refers.
So from 632 to 651 C.E., a date on an Arab-Sassanian coin could be either A.H. (Arab – 622). or Y.E. (Yesddigird – 632 ), or P.Y.E.,  (  post – Yezdigird era – 651, the date of Yezdigird‘ death)

 

but it was not confined to use in Tabaristan

———————————————-

Although date were usually struk on thr Arab – sassanian coins, it is no simple mater to date them. Firstly , dates in Arabic are the exception: even on coins bearing names of political figures and religious texts in Arabic, , the names of the mints and the dates are , as a rule , written in the difficult Aramaic – Pehlevi script and may therefore pose problems of decipherment. After the date has been deciphered, the problem of era . remains to be solved. The sassanian monarchs dated their coins from the year of their succession, not by reference to an external era; Xusrau’s own issues therefore bear dates from 1 to 39. The Arab imtitations of Xusrau’s coins , which still bear his name, are dated from 21 to 50, and it is not always clear to which era the date refers. Three eras were in use:  The Arab (A.H.), the Yezdidird ( Y.E.: from the ascension of Yezdigird III in 632 C.E. on), and  the post- Yezdigird era should have ended in 651 C.E., the date of Yezdigird death)

So from 632 to 651 C.E., a date on an Arab-Sassanian coin could be either A.H. (Arab). or Y.E. (Yesddigird ); from 651, it could be any of the three

As Walker points out, it is not always easy to discover which era was meant: All three ers ara eactually used in the case of some governors, though apparently not all at the same mint

in same cases the date could still be either A.H. or Y.E., or even , occasionally, P.Y.E.

Table III.3.1 provides several instances where the era of coin’s date is far from clear

Table III.3.1 provides several instances where the era of coin’s date is far from clear

Usually it is assumed in such cases that the Arab era was intended, unless historical or biographical considerations rule out the resulting date

 

but it was not confined to use in Tabaristan

———————————————-

 

It is probable that Muwiyah was not responsible for the conquest of Egypt Although the only undoubtedly historical competitor for supremacy whose name we know is Ali, there must have been many others, one of whom could have diverted his attention to Egypt, perhaps on seeing his chances of success in al-Sam diminishingSince he won the contest, we do not know who most of the others were. The only contender for supremacy against Muawiyah of whom we have reliable knowledge is Ali, whom Muawiyah fought at the Battle of Siffin ( 36/657 ). The Muslim traditions provide a wealth of names, both of the caliphs before Muawiyah, and of field commanders. But the historicity of the four first caliphs is highly suspect, and the commanders are placed within an impossible historical framework – the unified conquest commanded from the Hijaz – so that we can make little history out of the occurrence of name in the Muslim sources. It is likely the tales of the Riddah campaigns are back-projections of events that occurred in the period leading up to Siffin.

 

 In effect , that Muawiyah  was  the first Arab ruler  to control  the area effectively and bring  it under the rule of one man:

henceforth, since Muawyah came to power, this peace has been current in the wor, the like of which neith we nor our fathers nor our fathers‘ fathers have ever heard or seen

 

Much blood flowed in the Ishmaelite army, through the massacre of great numbers, because the sad work of war compelled them to kill each other. And they had no respite from the sword, captivity, violent combat on land and sea, until Muawiyah became powerful and overcame them all. When he had submitted them to himself, he ruled over all the possessions of the children of Ishmael, and made peace with them all

The idea that Muawiyah was the first to rule over all the lands taken by the Arabs is of course at odds with the Traditional Account. It also accords with the fact that the local population did not at first conceive of the takeover as a permanent political change, certainly not in the years before Muawiyah’s rule, the year the Traditional Account divides between the Rasidun caliphs

 

من بعید می دانم که مسلمانان در قرون وسطا دست به یهودکشی زدند، برعکس اروپائیان ( اسپانیا ). به اخبار از مزدکیان باید با احتیاط رجوع کرد: آرتور کریستین سن مورخ دانمارکی اشاره می کند : ” عده حقیقی مزدکیان که در دام افتادند و به قتل رسیدند معلوم نیست. اعدادی که مورخان ایرانی و عرب آورده اند ، مبنای درستی ندارند…” ( آرتور کریستین سن: ایران در زمان ساسانیان، تهران ۱۳۸۴، ص. ۳۵۶ ) کریستین سن ادامه می دهد : ” اما راجع به شخص مزدک اطلاعات ما کم است. ص. ۳۳۷ “. نه فقط در مورد تعداد مزدکیان کشته شده و شخص مزدک ، بلکه بطور کلی، اطلاعات ما در باره جنبش مزدکیان، که در زمان سلطنت قباد اتفاق افتاده است، کم است. مورخان غربی قرن ۶ ( Yosue , Malalas ) که از حوادث ایران در دوره قباد خبر داده اند به جنبش مزدک اشاره ای نکرده اند ( Otakar Klima: Beiträge zur Geschichte des Mazdakismus ص. 16- 21 ) .Klima ادامه می دهد که : در واقع می بایست عجیب به نظر برسد که حدود ۴ قرن به اسم مزدک اشاره نشده است ( Klima ص. ۱۶). نویسنده یونانی Prokopios ، که از سال 527 در دربار بیزانس بسر می برد و دو جلد کتاب در باره جنگ ایران و روم به تحریر در آورده است ، از اعمال خود سرانه قباد یاد کرده است، اما به مزدکیان و قتل عام این گروه اشاره ای نکرده است ( Klima ص. ۳۲ ). از جنبش مزدک تاریخ نویس ایرانی ، طبری ، ( که در قرن ۹و 10 تاریخ ساسانیان و اعراب را به زیان عربی نوشته است ) و دینکرت ” درسنامهٔ دین مزدایی قرن ۹ – به زبان فارسی میآنه “ و هم چنین فردوسی در شاهنامه خبر داده اند. این اخبار 400 سال بعد از جنبش مزدک و بدون ارائه سندی معتبر نقل شده اند. فردوسی نه به زبان عربی ، نه به زیان پهلوی تسلط داشت و به طور قطع موبدان زرتشتی در خراسان روی داد جنبش مزدک را برای این منظومه سرا تعریف کرده اند. دو استاد تاریخ معاصر آلمانی ، Winter و Wiesehöfer نیز اشاره می کنند، که به علت نبودن اسناد کافی، امکان بازگو کردن جنبش مزدک وجود ندارد.

 

 

سکه  و اسلام شناس آلمانی فولکر پپ اشاره می کند : “ تورات تاریخ دنیا را دوره بندی کرد . تاریخ بشر در تورات به چهار دوره جهانی تقسیم می شود و به همین علت طبری نیز تاریخ اسلام خود را با آدم ، با اولین پیغمبر، شروع می کند“. عدد چهار در ایران برای تقسیم بندی- و نظم جهان بود ، مانند چهار جهت جغرافیایی ( شمال، جنوب، شرق و غرب ). شهر دایره ای دارابگرد چهار دروازه در چهار جهت جفرافیایی داشت. همچنین چهار اشاره ای است به چهار عنصر آتش ، زمین (خاک )، آب و هوا . داستان آفرینش نیز از چهار فرشته نام می برد : جبرئیل، میکائل، اسرفیل و اوریئل. چهار در مسجد قبه صخره در اروشلیم نیز به طرف چهار جهت جغرافیای باز می شوند. حال جای تعجب نیست که طبری در تاریخ خود به چهار خلیفه اول اسلام اشاره می کند ، به ابوبکر، عمر؛ عثمان و علی . برای طبری این چهار خلیفه خلیفه های تاریخ رستگاری ( مذهبی، تخیلی ) بودند و نه خلیفه های تاریخی ( حقیقی ) برعکس یهودیان ، یا مسیحیان و همچنین زرتشتیان (ساسانیان) که می توانستند به یک گذشته ( تاریخ ) طولانی خود رجوع کنند اعراب ( در دوران امویان و عباسیان ) نه تاریخ داشتند و نه یک هویت عربی ( ملی )

دو باستان شناس اسرائیلی Yehuda D. Nevo and Judith Koren اشاره می کنند که یهودیان می توانستند به تورات و ابراهیم رجوع کنند، به اشغال سرزمین در زمان موسی و دین حقیقی. نخبگان بیزانس خود را از نسل یونانی ها می دانستند و تاریخ ملی خود را تا اسکندر بزرگ دنبال می کردند. مسیحیان به طور کلی گذشته خود را با گذشته یهودیان ارتباط می دادند. اما اعراب در قرن 7 تاریخی برای نشان دادن خود نداشتند و به همین علت سیره ( محمد ) را نوشتند

The Jews could point to a history preseved in the old Testament, wich traced thier descent from Abraham, their occupation of the land from the time of Moses, and by divine right. The Byzantine elite ( the Rum ) regarded themselves as Greeks, and could trace their „national“ history back to Alexander the Great. The Christian in general considered themselves the successors of the Jews (Israelites). But the Arab, as an ethnic group, had no history to display…..This deficit was only corrected with the Sirah

 

. جنبش عباسیان که از شرق شروع شد بیشتر تحت نفوذ ایرانی ها بود تا اعراب و به همین علت عباسیان تلاش کردند مشروعیت تاریخی خود را نزد اعراب جستجو کنند، اما منشا تاریخ نگاری اعراب در ایران بود : تاریح طبری . دوران بندی تاریخ بر حسب دوره و زمان که در تاریخ طبری مشاهده می شود یک جهانبینی ایرانی است. طبری در تاریخ خود به چهار خلیفه اول اسلام اشاره می کند ، به ابوبکر، عمر؛ عثمان و علی . برای این تاریخ نویس ایرانی این چهار خلیفه خلیفه های تاریخ رستگاری بودند و نه خلیفه های تاریخی ( حقیقی ). فقط تاریخ شناسان اسلامی به این چهار خلیفه اشاره کردند، برای تاریخ شناسان مسحیی قرن 7 این چهار خلیفه ناشناس بودند، از این چهار خلیفه نیر سکه ، یا سنگ نبشته ای نیز پیدا نشده .

خلیفه ابوبکر

مادر ابوبکر باکره بود  بکر (b-k-r) به معنی زود برخاستن، زود آمدن است و بیکر ( bikira) معنی فرزند اول، یا بکره را می دهد، پسر اول رابطه بخصوصی با خدا دارد. به نقل از ابن هشام ابوبکر مبلغ موفق مذهبی و تاجر خوش نامی بود.

عمر

بعد از پسر اول ، ابوبکر، نوبت به عمر (به معنی „علاقه به زندگی“ ) می رسد. عمر ، مانند مسیح ، سوار بر یک الاغ وارد اروشلیم شد و دستور داد معبد این شهر را تمیز کنند. عمر مانند مانند محمد 10 سال حکمفرمایی کرد. مشهابت دادن اعداد و دوره بندی تاریخ ،به نقل از اسلام شناس مجاری گلدزیهر، در ایران مرسوم بود و این خود نشان می دهد که الگوی تاریخ نویسی  برای اعراب دوره عباسیان ایرانیان بودند. در دوران عمر اعراب موفق شدند سرزمین های ایران و بیزانس را به تصرف خود درآورند و به همین علت در تاریخ رستگاری اسلام عمر برای خیلی از اعراب مهدی بود

In fact Muawiyah, whos name is known from coins, inscriptions ( one in Arabic and one in Greek ), and written sources such as Sebeos, John of Phenek, and the life of Maximus the Confessor, is the firdt historical Arab ruler to be fully archaeologically and epigraphically attested

.

عثمان

عثمان معروف بود به پدر دینداران با اسم افتخاری ابو امیر(  پدر نوید دهنده)، همچنین خبر داده شده که عثمان قران را جمع آوری و تنظیم کرد

علی

.

 

چهار خلیفه برای طبری به علت مهم بودند که ایرانیان از عدد چهار برای تقسیم بندی- و نظم جهان استفاده می کردند. عدد چهار چهار جهت جغرافیایی ( شمال، جنوب، شرق و غرب ) را نشان می دهد و همچنین چهار اشاره ای است به چهار عنصر آتش ، زمین (خاک )، آب و هوا . داستان آفرینش نیز از چهار فرشته نام می برد : جبرئیل، میکائل، اسرفیل و اوریئل. چهار در مسجد قبه صخره در اروشلیم به طرف چهار جهت جغرافیای باز می شوند.

https://www.degruyter.com/downloadpdf/books/9783110555004/9783110555004-008/9ت783110555004-008.pdf

اسلام شناس آلمانی

 

Barbara Köster

 

در کتاب “ بد فهمی قران“ در چهار صفحه نیز به تاریخ اسلام اشاره می کند: از تولد محمد در سال 570 در مکه تا آخر خلافت علی ، چهارمین خلیفه راشدین. در آخر این چهار صفحه این عبارت دیده می شود:

در سال 661 معاویه به قدرت رسید

Im Jahre 661 schließlich kam Muawiya an die Macht

این اسلام شناس در آخر این چهار صفحه به این نتیحه می رسد:

این امکان نیز بود که بیشترو کامل تر شرح داد، چون  اشخاص بیشتری شرکت داشتند و اتفاقات مهمی در مکه و مدینه در زمان زندگی محمد و جانشین های او پیش آمدند. این امکان نیز بود خلاصه تر شرح داد و فقط عبارت آخر را نوشت:

“ در سال 661 معاویه به قدرت رسید “ ، چون تنها سند تاریخی از این دوران که ما در دست داریم فرمانروایی معاویه است. تمام اتفاقاتی  که قبل از معاویه شرح داده شد ، چه کامل، یا چه مختصر ساختگی هستند.

ttps://de.scribd.com/document/356642176/IHCST-111-Documents-and-the-History-of-the-Early-Islamic-World-pdf

https://www.islamic-awareness.org/history/islam/inscriptions/earlysaw

 

 

 

melancholy

شاگرد و داماد ارسطو  Theophrast سوال می کند: „چرا سیاستمداران، هنرمندان، فیلسوفان و شاعران همگی انسان های اندوهگین و غمزده ای بودند و ادامه می دهد که حتا پلاتون و سقراط نیز غمزده بودند“. آیا انسان های اندوهگین خلاقیت بیشری دارند تا خوشبخت ها ؟

 

تا قبل از ديونيسيوس تلمحری ( وفات 845) اسلام به عنوان یک مذهب جدید شناخته نشده بود. مشاهدات قبلی اعراب را از خدانشناسان متمایز نکرده بود، با اینکه مسیحیان ارتباط مستقیم با حکمرانان اعراب داشتند مانند کشیش یشو یهب “ به این معنی که اگر اسلام قبل از 845 شناخته شده بود می بایست کشیش ها آن زمان از این دین جدید نام می بردند

It was perhaps only with Dionysios of Tellmahre ( died 845) that we really get a full awareness of Islam as a new religion. Earlier observers hat not always been able to distinguish the religion of the Arabs from paganism, although Christians who came into direct contact with the new rulers, such as the patriarchs John and Isho’yahb, certainly knew better

 

 

چون رسول خدا(ص) به سن دوازده سالگى رسید همراه عموى خود، ابوطالب، که با کاروان قریش براى تجارت به شام مى‏رفت، رهسپار شام شد، این سفر در دهم ربیع الاول سال سیزدهم واقعه فیل اتفاق افتاد. چون کاروان به بصرى، که روستایى در سرزمین حوران و از توابع دمشق بود، رسید، راهبى به نام بحیرى که در صومعه خود به سر مى‏برد و از علوم مسیحى آگاه بود، برایشان خوراکى تهیه کرد در حالى که متداول نبود او به کاروان قریش توجهى کند و چون دلیلش را از وى پرسیدند گفت ابرى روشن بر سر رسول اکرم (ص) سایه افکنده بود، همچنین وقتى کاروان در حوالى صومعه کنار درختى رسید، راهب مزبور متوجه شد ابر در بالاى درخت ایستاد و شاخه‏هاى درخت چنان پایین آمد که بر پیامبرسایه افکند. وقتى همه، اجتماع نمودند تا خوراک آماده شده را میل کنند، از میان همه رسول خدا به دلیل کمى سن زیر همان درخت کنار اموال کاروان باقى ماند، بحیرا در بین آن جمع کسى را با صفاتى که مى‏شناخت ندید از این روى گفت نباید کسى از شماها، از حضور در سفره من امتناع مى‏کرد، پاسخ دادند همه آمده‏اند جز پسرى که کوچک‏ترین ماست و مراقب بارهایمان مى‏باشد، بحیرا گفت: او را هم فرا بخوانید و هنگامى که برخى خصوصیات را در آن حضرت به دقّت بررسى کرد، خطاب به ایشان گفت: اى پسر تو را به لات و عزّى سوگند مى‏دهم که از هر چه سؤال مى‏کنم به من پاسخ دهى، حضرت فرمود مرا به آنها سوگند مده که از هیچ چیز به اندازه آن‏ها نفرت ندارم. بحیرا سؤالاتى را مطرح کرد و حضرت پاسخ داد که مطابق دانسته‏هاى آن راهب بود. آن گاه به مهر نبوّت که در میان دو شانه پیامبر بود نگریست و چون فارغ شد روى به ابوطالب نمود و گفت این نوجوان با تو چه نسبتى دارد، او جواب داد: فرزندم مى‏باشد. بحیرا گفت نباید این گونه باشد و پدرش در حال حیات نیست، ابوطالب گفت: برادرزاده‏ام است و پدرش وقتى او در رحم مادرش بود، درگذشت. راهب گفت: راست گفتى، برادرزاده ات را به زادگاهش بازگردان و از قوم یهود درباره‏اش بترس، زیرا اگر او را دریابند، شرّى برایش برپا مى‏کنند، براى این پسر شأن و منزلت عظیمى است. ابوطالب پس از انجام کارهاى تجارى حضرت را به مکه بازگردانید

 

علی از سوی خداوند به ولایت و سرپرستی امت منصوب شده است همان گونه آنگاه که گفته می شود „محمد رسول الله“ است یعنی محمد (ص) رسولی از جانب خداوند است.

 

https://www.deutsche-apotheker-zeitung.de/daz-az/2014/daz-3-2014/entscheidungshilfen-fuer-die-therapie-des-trockenen-auges

 

 

Sophronius

سوفرونیوس ( 560 – 638) کشیش اروشلیم از سال 634 تا 638 در نامه ای خبر می دهد که ما به علت گناه ها و اعمال خلاف نمی توانیم این اوضاع را درک کنیم. امسال ما نمی توانیم  مراسم کریسمس را در بیت لحم  برگزار کنیم. اعراب (Saracens. ) مسیر اروشلیم تا بیت لحم را نا امن کردند. سوفرونیوس نه اسمی از اسلام می برد و نه اشاره می کند که اعراب بیت لحم را اشغال کردند.

We, however, because of our innumerable sins and serious misdemeanours, are unable to see these things, and are prevented from entering Bethlehem by way of the road. Unwillingly, indeed, contrary to our wishes, we are required to stay at home, not bound closely by bodily bonds, but bound by fear of the Saracens.

نامه بعد ی از ماکسیموس کنفسور ( 580 تا 662  )   است که خبر می دهد : وحشتناک است که بربر های صحرا نشینان دنیای متمدن را مورد تخت و تاز قرار می دهند عدی از

 

مهاجرین یا

Mhaggrayê . نام بی سابقه Mhaggrayê ، بر انگیزنده است چون بزرگترین گواه بر تعیین هویت اعراب به عنوان مهاجرین (یا در عربی مهاجرون ) است

https://www.tribunezamaneh.com/archives/44107.

حاکم مذهبی سوفرونیوس Sophronius

 

حاکم مذهبی سوفرونیوس

Sophronius

Sophronius (c. 560 – 638) was the Patriarch of Jerusalem from 634 until his death

Die folgenden Kommentare sind auf den Dezember 634 datiert:

Wir sind jedoch wegen unserer unzähligen Sünden und schweren Vergehen nicht in der Lage, diese Dinge zu sehen, und werden daran gehindert, über die Straße nach Bethlehem zu gelangen. Unwillkürlich, ja, entgegen unseren Wünschen, müssen wir zu Hause bleiben, nicht durch körperliche Bindungen, sondern durch die Angst vor den Sarazenen gebunden. (Weihnachtspredigt, 506 [S. 70])

Übersetzt mit www.DeepL.com/Translator

 

——————————–

The following comments are dated to December of 634:We, however, because of our innumerable sins and serious misdemeanours, are unable to see these things, and are prevented from entering Bethlehem by way of the road. Unwillingly, indeed, contrary to our wishes, we are required to stay at home, not bound closely by bodily bonds, but bound by fear of the Saracens. (Christmas Sermon, 506

 


 

ماکسیموس. کنفسور

Maximus Confessor („Maximus der Bekenner“; griechisch Μάξιμος Ὁμολογήτες Maximos Homologetes) (* um 580; † 13. August 662) war ein griechischer Mönch und Theologe

Was könnte schrecklicher sein als die anwesenden Übel, die gegenwärtig die zivilisierte Welt überziehen? Eine barbarische Wüstennation überrennt ein anderes Land, als wäre es ihr Eigentum, unsere Zivilisation wird verwüstet durch wilde und ungezähmte Bestien in Menschengestalt. Diese Bestien sind Juden und Jünger des Antichrist. Die Christen müssen bereuen, um die Eindringlinge zurückzuwerfen.“

 

 

[From a letter to Peter, governor of Numidia, then in Alexandria, indicating the importance of prayer at this time, between 634 and 640.]

For indeed, what is more dire than the evils which today afflict the world? What is more terrible for the discerning than the unfolding events? What is more pitiable and frightening for those who endure them? To see a barbarous people of the desert overrunning another’s lands as though they were their own; to see civilization itself being ravaged by wild and untamed beasts whose form alone is human. (Maximus, Ep. 14, PG 91, 533-44 [pp. 77-78])

 

 

 

 

29.05.16
   
 
 
 
 
 
 
 

ار تورج دریایی در داراب

یک سکه عرب – ساسانی از حجاج بن یوسف ( سال 703 ) در استان فارس ضرب شده ، در کنار سکه حجاج نام منصور به معنی پیروز دیده می شود. برای تورج دریایی منصور فرماندار داراب و از یک خانواده ایرانی بود. It is possible that Mansur was also a sub-gevernor of Darabgerd…..Mansur, who was from an iranian family ( Persian Lord and the Umayyads : Cooperation and Coexistence in a Turbulent Time. 2016, P.75 ) منصور یک شخصیت مذهبی ( منجی) بود و نه یک شخصیت حقیقی. در دانشنانه اسلام ( Encyclopaedia of Islam ) به ناجی منصور اشاره شده: The thesis of the identity of names was evidently already well-established there, since his supporters did not try to iddentify him with the Mahdi but with the Mansur, a messianic figure originating in Yemenite beliefs ( V/1233-1234 استاد تاریح در آمریکا، تورج دریایی، یک ناجی را به فرمانداری شهر داراب منصوب کرد. همچنین دریایی به سکه عرب – ساسانی دیگری با نام فرخزاد اشاره می کند. فرخزاد، به نقل از دریایی, یکی از نخبگان محلی بود که با امویان همکاری می کرد: Farroxzad was a member of the local elite cooperating with the Umayyads against the Zubayrids

اما سکه شناس فرانسوی Gysen و منبع خبری دریایی شک دارد که نام فرخزاد بر روی سکه یک شخصیت حقیقی باشد : Another series, typological very close to the former, features the word Farroxzad without patrronym.The word can be understood as an epither ‚ Born bestowed with ( divine ) glory ‚ , but also as a proper name

سکه شناس فرانسوی ادامه می دهد که نام فرخزاد بر روی نوع های دیگر سکه و با تاریخ های ضرب متفاوت نیز دیده می شود و به همین علت نمی تواند نام فرخزاد به یک شخص تعلق داشته باشد

دریایی در این مقاله خود به خوارج که علیه علی و امویان قیام کردند نیز اشاره می کند:

We should remember that during the late seventh century. it was some of the arab muslims, notably the Khawrij, who rebelled against ali and then against the Umayyads in Fars

سلام شناسان سنتی ادعا می کنند که خوارح اولین فرقه مذهبی در دین اسلام بودند. در جنگ صفین، به نقل از این اسلام شناسان، علی پیشنهاد کرد که خلیفه را داوران تعیین کنند (تعیین خلیفه به حکمیت ). بخشی از جنگجویان که با این پیشنهاد حکمیت موافق نبودند به عنوان اعتراض لشگر علی را ترک کردند و در دهکده ای به نام حروراء ( Harura ) در نزدیکی کوفه ساکن شدند. این گروه که لشگر علی را ترک کردند به خوارج ( آنهایی که به حروراء رفتند ) معروف شدند.

در اینجا خوارج بر روی پرچم خود نوشتتند که ” فقط خدا قانون گذار است.” خوارج فقط حکم خدا را قبول داشتند و نه داوران را. به نقل از زبان شناس آلمانی Johnnes Thomas اصطلاح خوارج از زبان ” آرامی – سریانی گرفته شده است، از وآژه آرامی ‘ hrora ‘ که به آرامی معنی غار را می دهد . راهبان منزوی و زهاد ( Asket ) مسیحی سوری که در غار زندگی می کردند به hrora معروف بودند. این واژه آرامی ( hrora ) به عربی، به حروری ( Haruri – از دهکده حروراء ) و بعد به خوارج برگردانده شد. راهبان غار نشین مسیحی سوری نه علیه علی جنگیدن ( جنگ صفین ) و نه علیه امویان

Salm ibn Ziyad AR Drachm Mint: MRW Date: AH 63? (682/83 AD)D 34 x 33 mm. 3.14 gm. Album 18v.; Mitchiner ACW 1372v., 1406v.; Mitchiner WOI 32v. Gobl Hunnen Countermarks 108 (Bactrian word); 109 (Bactrian word); 3v. (with cross and Sogdian word ‚prn‘ (glory, splendor) Diameter of obverse dotted border=23 mm.; diameter of reverse border=23 mm. Die position=12h Obverse: Triple pellets on either side of star and crescent at 6h. Pahlavi legend; bism Allah  in margin; breast ornament: three pendants (Ardashir III). Crescent to right of beard. Reverse: Mint name to right (MRW); year 63 (?) (blundered) to left. No test scrape

jayyid

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.